به ياکين ارتروک گزارشگر سازمان ملل

قدم رنجه کرده و به زندانى که کبرا رحمانپور به انتظار اعدام است، برويد!

دوشنبه همين هفته ٣١ ژانويه ياکين ارتروک براى تهيه گزارشى در مورد خشونت بر عليه زنان به ايران سفر کرد. قرار است وى با برخى سازمانها و مراکز دولتى و نيمه دولتى صحبت کرده و گزارشى در اين مورد تهيه و در اختيار کميسيون حقوق بشر سازمان ملل قرار دهد.

سه شنبه اول فوريه وى با شيرين عبادى ملاقات کرد و خانم عبادى کماکان حرفهاى کهنه شده خودشان را تحويل وى دادند که برخى از قوانين به ضررزنان است و "دين مقدس اسلامشان"، بهتر از اين حرفها و کارهايى است که حکومت اسلامى پياده ميکند و بايد مفسران بهترى پيدا شوند، تا بهتر از جانيان حاکم بر ايران "دين مبين خانم عبادى" را بررسى و اجرا کنند.

چندين نامه در طول اين مدت از طرف دوم خرداد حاشيه حکومت و طرفداران ديرين و سينه چاک خاتمى نيز براى ارتروک ارسال شد، که در آن فقط از جفاهاى حکومت در قبال زنان دوم خردادى و يا زندانيان دوم خردادى صحبت شده است.

آيا ضرورتى است يکبار ديگر کسى و يا کسانى از خشونت بر عليه زنان در ايران گزارش تهيه کنند و يا پاى صحبت سازمانهاى آن چنانى نشسته و بفهمند در ايران چه خبر است. من به گزارشگر سازمان ملل ميگويم قدم رنجه کرده و به زندانى برويد که در آن کبرا رحمانپور به انتظار اعدام نشسته است. فقط همين يک مورد کافى است موقعيت زنان در ايران را بفهميد و نيازى به مذاکرات آنچنانى با شيرين عبادى و امثالهم نباشد، پاى صحبت ليلا مافى بنيشنيد و بشنويد که چگونه از کودکى مجبور به تن فروشى شده و چگونه دو بار در حاملگى شلاق خورده و چگونه اکنون بجرم اشاعه "فساد و فحشا طبق قوانين اسلامى" به اعدام محکوم شده است، و سفر خود را خاتمه داده و برگرديد.

مسئله اساسى اينست که حکومت اسلامى يک حکومت به تمام معنى ضد زن، اکنون ديگر نه فقط براى مردم دنيا بلکه و شايد بيشتر از همه براى سازمان ملل نيز کاملا شناخته شده است. ديگر کار اين حکومت از جمع آورى اسناد و گزارش گرفتن و گزارش دادن گذشته است. همگان ميدانند و بطريق اولى سازمان ملل نيز بايد بداند و ميداند که حکومتى در ايران بر سر کار است که بيست و پنج سال است زنان را از همه حقوق انسانى خود محروم کرده است. صدها صفحه گزارش و کاغذ سياه شده و به همين کميسيون حقوق بشر سازمان ملل ارسال شده است که در ايران زن بنا به تعريف نيمه انسان است و از حقوق فردى و مدنى و اجتماعى محروم بوده و هر نوع تخطى وى از قوانين و مقررات و سنتهاى ضد زن اسلامى برايش دستگيرى و شکنجه و اعدام و سنگسار در پى دارد.

اواخر ماه فوريه و اوايل ماه مارس در نيويورک سازمان ملل ميزبان کنفرانسى جهانى و مهم يعنى کنفرانس پکن بعلاوه ١٠ است که در آن نمايندگان صدها سازمان غير دولتى در مورد ١٠ سال بعد از پکن و تغيير و تحولات زندگى زنان در ١٠ سال گذشته بحث خواهند کرد. در مورد جمهورى اسلامى ايران، ديکر ابدا نبايد گزارش داد و گزارش گرفت. کار اين حکومت از اين چيزها گذشته است. اگر جامعه جهانى و سازمان ملل، به حقوق بشر متعهد است، نفس يک سنگسار در ايران بايد کافى باشد که سران اين حکومت به جرم جنايت عليه بشريت تحت تعقيب قرار گرفته و محاکمه و مجازات شوند. به اين موضوع ليست بى حقوقيها زنان را اضافه کنيد. حجاب اجبارى و اسلامى، آپارتايد جنسى، اعدام دختران جوان، حلال اعلام کردن قتل زنان، نداشتن حق طلاق و حق تکفل و هزاران مشکل و بى حقوقى زنان در ايران که ديگر نبايد گذاشت جامعه جهانى به آن عادت کرده و در باره آن فقط حرف بزند و گزارش تهيه کند.

در ايران به يمن حضور و گسترش يک جنبش وسيع و گسترده بر عليه حکومت اسلامى وبر عليه قوانين و سنتهاى ضد زن، است که اتفاقا مجددا نماينده کميسيون حقوق بشر راهى ايران ميشود، به گزارشگر سازمان ملل و به همه کسانى که هنوز گزارش لازم دارند تا موقعيت زنان در ايران را بدانند بايد گفت، بيست و پنج سال جنايت غير قابل تصور عليه زنان کافى است. ديگر گزارش لازم نيست. کار اين حکومت از اين حرفها گذشته است. عکس گرفتن از جنايات حکومت کافى است، چه رسد به اينکه شما حتى همين عکس را نيز درست نميگيريد.

در ايران جنبشى سکولار و ضد مذهب در جريان کندن ريشه اين حکومت است. لطفا گزارشتان را با اين جنبش آغاز و با همين جنبش به پايان برسانيد. خواست محاکمه سران جنايتکار اسلامى بجرم جنايت عليه بشريت، بجرم جنايت عليه ميليونها زن در ايران يک خواست عمومى است. لطفا اين را به جهانيان و به سازمان ملل گزارش دهيد.

مينا احدى